💥انسانها عجيب هستند
گناه ميكنند ومي گوينددرپيري توبه ميكنيم
⚡️غافل ازآنڪه گورستانها پرشده ازجوان هاے ڪه مے خواستنددرپيري توبه ڪنند


گران باش !!
گاهي براي خودت هم خط و نشان بكش …
رژيمِ ارزشمندي و غرور بگير …
به دلت اجازه نده هر كار كه دلش خواست بكند و با منتِ هركس را كشيدن ، تمامِ هويت و ارزشت را لگد مال كند …
خودت را تحميل نكن ، بگذار انتخابت كنند !
ياد بگير اگر كسي تو را ناديده گرفت ؛
بي هيچ حرف و سوالي ، مسيرت را جدا كني …
خودت را از دوست داشتن و احترام هايِ يك طرفه تحريم كن …
آدم هايِ اين زمانه ظرفيتِ بيش از حد دوست داشته شدن را ندارند …
آدم هايِ اين زمانه ، عجيبند ،
هرچقدر متواضع تر باشي ، بيشتر تو را لِه مي كنند !
با ارزش باش …
بگذار شبيهِ يك گنجينه ، دنبالت بگردند ،
خودت را پشت هيچ ويتريني عرضه نكن ،
اگر هم كردي ، لااقل ، گران باش !!!

🌹


راستي و يك‌رويي موهبتي است كه به اندازه ي هوش و زيبايي نادر است و بي‌انصافي است كه انسان آن را از همه كس طلب كند.

رومن رولان


❣☕️ يادت باشه
مشكلات هم تاريخ انقضا دارند…
پس هر وقت عرصه بهت تنگ شد
اين جمله رو زياد تكرار كن:
اين نيز بگذرد…❣


وقتي مجبوريد در جايي كه اكنون هستيد بمانيد
«كتاب خواندن» به شما
جاي ديگري براي رفتن مي‌دهد…



نگاه صحيح به آدما شايد اينجوري باشه:
اوني كه بيشتر ميگه نميدونم،بيشتر ميدونه!
اوني كه قويتره،كمتر زور ميگه!
اوني كه راحت تر ميگه اشتباه كردم،اعتماد به نفسش بالاتره!
اوني كه صداش آرومتره،حرفاش با نفوذتره.
اوني كه بيشتر طنزميگه،به زندگي جدي تر نگاه ميكنه.
قضاوت در مورد آدما سخته..


براي رفع فشارهاي عصبي
بايد دو گام برداشت:
گام نخست اينكه
براي مسائل جزئي ،
خود را ناراحت نكنيد،
گام دوم اينكه بدانيد
همه ي مسائل جزئي هستند.
👤آنتوني رابينز


تمامِ سفرهاي‌ پختگي و بالغ شدن از يك جدا شدن شروع مي‌شود؛
جدا ‌شدن از احساس امنيّت،
جدا شدن از حس قدرت،
جدا شدن از يك وابستگي،
جدا شدن از هرچيزي كه فكر مي‌كنيم بدون آن هيچ خواهيم شد.


براى هيچكس، هيچگاه‌ ممكن نيست
در غم و شادى ديگران شريك شود
حتى ممكن نيست كه آن‌ را درك كند
آدمها نفوذ ناپذيرند و ذهنها ارتباط
ناپذير. در عشق، دوستى و هر پيوند
ديگرى، هر طرفى براى طرف ديگر
بيگانه اى ست مرموز… انسان چه
در خانه، چه‌ در ميان دوستان و چه
در محيط كار، هــيچگاه نمى تواند
به‌ چيزى جز«تنهايى مشترك» كه
نصيب همه‌ى آدميان اسـت، دست
يابد. نارسايى زبـان مانع هـرگونه
ارتباط «حقيقى» است..


پادشاهي قصد كشتن اسيري كرد. اسير در آن حالت نااميدي شاه را دشنام داد. شاه به يكي از وزراي خود گفت: او چه مي گويد؟ وزير گفت: به جان شما دعا مي كند. دل شاه به رحم آمد و اسير را بخشيد …
وزير ديگري كه در محضر شاه بود و با آن وزير اول مخالفت داشت گفت: اي پادشاه آن اسير به شما دشنام داد. پادشاه گفت: تو راست مي گويي اما دروغ آن وزير كه جان انساني را نجات مي دهد بهتر از راست توست كه باعث مرگ انساني مي شود.
جز راست نبايد گفت
هر راست نشايد گفت
برگرفته از گلستان سعدي


ما هممون كارهايي رو انجام ميديم
كه گفتيم هرگز انجامش نميديم..!


لطفا پرتگاه نباشيد !
آدم ها نيـاز دارند…
لااقل به يك نفر…
يك نفر كه همه جوره بلدشان باشد،
كسي كه اگر در مسيرِ دشوارِ زندگي خسته شدي…
صندليت باشد!
كسي كه تمام عيار هوايت را داشته باشد
و با هربار ديدنش دلت پر از زندگي شود؛
كه مثلِ نورِ خورشيد
به زندگي تاريك و پر از خستگيت بتابد…
آدم ها نياز دارند …
به فردي كه مثالِ كوهي استوار باشد
كه با خيالِ راحت به او تكيه كنند
و بابتِ حضورِ او…
فردايشان را دوست داشته باشند…
آدم ها به تكيــه كــردن نيـــاز دارند
اگـــر تكيه گاهشان نمي‌شويد
لطفــي كنيد …
و در زندگيشان نقش پرتگاه را هم بازي نكنيد!

‌┄┅┄ ※•°•❤️❤️❤️•°•※ ┄┅┄


واقعيت اينه كه
اگه صد نفــر هم تو زندگيِ آدم بيادُ بـره
هميشه يكي از همه به ياد موندنـي تره….
يكي كه فرق داره با بقيه
لبخندش يه جـورِ خاصيه
چشماش اگه سياه هم هست، سياهش با بقيـه فرق ميكنه….
حرفاش اگه بي سرو ته هم باشه، باز با حرفايِ بقيه يه دنيا متفاوته….
“دوستت دارم” گفتناش يه طورِ عجيبيه….ه سياه هم هست، سياهش با بقيـه فرق ميكنه….
حرفاش اگه بي سرو ته هم باشه، باز با حرفايِ بقيه يه دنيا متفاوته….
“دوستت دارم” گفتناش يه طورِ عجيبيه….
صد نفرهم بيان و برن، بازم اون يه نفــــر ميدرخشه بينشون….
اون يه نفـر خاطره ميشه…
اون قسمت از زندگيته كه بهشت ميشه….
اون يه نفــره كه بعد از رفتنش ديگه هيچي مثلِ قبل نيست….
اون يه نفـر هم تا وقتي هست نميشه فهميد حسِ بودنش شبيه حسِ بودنِ هيچكسي نيست….
وقتي كه ميـره
وقتي لبخنداش و گرميِ حضورش پر ميكشه از زندگيت
اونوقته كه ديگه دلت هيچ بودني رو نميخواد….
واقعيت همينه
صد نفرهم بيان توزندگيت و برن
اون يـــه نفــره كه با رفتنش
كلِ روحتُ ميبـره….


بياييم تمرين كنيم:
وقتي موندني نيستيم وعده نديم كه تا آخرش هستيم.
نگيم بهش منم دوست دارم و تا آخرش باهات ميمونم.
از آينده باهم بودنتون براش نگيد.
اون برا خودش رويا ميبافه.
يه رويايي خيالي.
يه رويايي پوشالي.
وقتي كه يهو ميري، يهو سرد ميشي،يهو بي تفاوت ميشي،يهو سنگ ميشي اونم نابود ميشه، له ميشه، قلبش ميميره.
ميدوني چيه؟
بايد اينو درك كني كه:
قلب آدما هم مثل بقيه چيزا وقتي بشكنه ديگه مثل قبل نميشه.
به قول يكي از بچه ها:
دلي كه شكست دگر شكست آن دل كه دگر دل نميشود.
عشقي كه رفت دگر رفت آن عشق كه دگر عشق نميشود.
روزگاري كه گذشت دگر گذشت هيچ وقت باز نميگردد.


‏يه سريا هستن يواشكي غصه ميخورن،
بهشون تهمت بي خيالي نزنيد✗

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *